"To nie twoja wina" - Tajemnice Christophera

Długo mnie tutaj nie było 😅 ale wracam z nowym fragmentem z kolejnego rozdziału ,,Tajemnice Christophera" ❤️ Pełny rozdział pojawi się na Wattpad o godzinie 20:00 :)

"- O czym chciałbyś porozmawiać? - westchnął i zajął miejsce obok mnie. Przez chwilę nic nie mówił tylko patrzył na mnie uważnym wzrokiem. Ja przez ten czas mogłam zastanowić się o czym chciał ze mną porozmawiać. Chciał mnie znów przekonywać żebym nie wyjeżdżała? Nie to na pewno nie to.

- Chcę żeby wszystko było między nami dobrze. - ujął moją prawą dłoń i ścisnął ją mocno, aż poczułam ból. - Nie chcę ciebie stracić przez jakieś głupie zachowanie. - kto by pomyślał że Christopher Gideon przyzna się do tego, że jego zachowanie jest głupie. Zaśmiałam się w myślach. - Po tej naszej kolacji uświadomiłem sobie i przejrzałem na oczy jak ciebie ranię swoją postawą i złą stroną.

- To nie twoja wina. - dotknęłam jego policzka. Pokręcił głową tym samym sposobem odtrącając mój dotyk.

- To moja wina. - odwrócił wzrok. - Kocham cię, a i tak cię ranie. Słyszę każdy twój płacz i czuje każdy twój ból. Kiedy ty cierpisz cierpię i ja. - odwrócił na mnie wzrok i czekał aż mu przerwę. Jednak wolałam go słuchać. - Może mi nie uwierzysz. - zaśmiała się cicho. - Ale codziennie w myślach dziękuje Bogu, że mi cię zesłał na drodze. - otworzyłam szerzej oczy. Christopher dziękujący Bogu? Bogu?! Przecież on w niego nie wierzy. - Wiem co sobie teraz myślisz. Jak to możliwe, że Christopher Gideon, który jest mordercą może dziękować Bogu, ale to prawda. - zobaczyłam w jego oczach łzy. Poczułam ukłucie w sercu wywołane widokiem bezradnego Christophera. - Jakaś cząstka mnie ufa jemu, bo gdybyś miała odejść ode mnie zrobiła byś to już na początku naszego małżeństwa. Jesteś tutaj razem ze mną i słuchasz moich marnych wypowiedzi.

- Nie są marne. - odezwałam się tym samym przerywając mu. Spojrzał na mnie z otwartymi ustami. Uśmiechnęłam się blado. - Nie mogę tylko uwierzyć w to, że w końcu zrozumiałeś i czy na pewno zrozumiałeś że przez ten czas mnie krzywdziłeś.

- Zrozumiałem. Chcę żebyś wiedziała, że nie będę cię zatrzymywał i pozwalam tobie studiować w Polsce. - byłam zaskoczona postanowieniem Christophera.

- Co się stało, że zmieniłeś zdanie? - zmarszczyłam brwi. Christopher jedynie wzruszył ramionami.

- Chcę żebyś była szczęśliwa, jeśli studiowanie w Polsce jest twoim marzeniem. To nie będę cię zatrzymywał. - sposób w jaki wypowiadał te słowa sprawiały mi jednocześnie ból i radość. Ból zapewne dlatego, że mam jego błogosławieństwo na wyprowadzkę co za tym idzie, nie będę go codziennie widywała. Radość pewnie dlatego, że widzę jak się stara lub faktycznie zmienił się i już nigdy więcej na mnie nie podniesie ręki. Śnij dalej, Sara. Każdą noc śniłam o tym jak Christopher zmienił się nie do poznania i zaczął mnie inaczej traktować. Mam nadzieje, że te sny się spełnią."